22 831 25 21  22 831 42 56  merserwis@merserwis.pl

Pomiary rezystancji uziemienia w instalacjach niskiego napięcia - norma PN-HD 60364-6

Ze względu na często popełniane błędy przy sprawdzaniu rezystancji uziemienia instalacji niskiego napięcia - dla przypomnienia i usystematyzowania wiedzy w tym obszarze przygotowaliśmy niniejszą publikację. Przedstawimy w niej metody pomiarów rezystancji uziemienia instalacji niskiego napięcia w nawiązaniu do załącznika C normy PN-HD 60364-6:2016-07 oraz omówimy dostępność poszczególnych metod w poszczególnych modelach profesjonalnej aparatury pomiarowej firmy Metrel. Wspomniany załącznik definiuje 3 podstawowe metody pomiarów rezystancji uziemień w instalacjach niskiego napięcia.


Pomiary rezystancji uziemienia metodą szpilkową


Metoda C1 (w edycji normy PN-HD 60364-6 z 2008 roku zwana metodą B1) to standardowy pomiar rezystancji uziemienia metodą techniczną z użyciem szpilkowych sond pomiarowych. Rozróżniamy tutaj dwa warianty tej metody: 3-przewodowy (będący dokładnym odwzorowaniem układu z Rys. C.1 normy PN-HD 60364-6:2016-07) oraz nieco rzadziej spotykany wariant 4-przewodowy.

Schemat ogólny pomiaru wypadkowej rezystancji uziemienia systemu składającego się z połączonych równolegle uziomów RE1, RE2, RE3 i RE4 metodą techniczną w wariancie 3-przewodowym.


Schemat ogólny pomiaru wypadkowej rezystancji uziemienia systemu składającego się z połączonych równolegle uziomów RE1, RE2, RE3 i RE4 metodą techniczną w wariancie 4-przewodowym

Jak widzimy, metody te zakładają wykorzystanie generatora G do wymuszenia prądu w pętli prądowej pomiędzy badanym układem uziemiającym (RE1-RE4) oraz sondą prądową Rc. Wartość tego prądu jest mierzona przez amperomierz (A). Jednocześnie mierzony jest spadek napięcia (na rezystancji uziemienia powstający wskutek przepływu tego prądu) za pomocą woltomierza (V), którego jeden biegun (w obu wariantach) podłączony jest do sondy napięciowej Rp, a drugi już w zależności od wariantu albo do obwodu złącza obwodu prądowego E przyrządu pomiarowego (wariant 3-przewodowy) albo bezpośrednio do badanego obiektu (wariant 4-przewodowy). Czym to skutkuje? Wariant 4-przewodowy jest dokładniejszy, ponieważ badany jest wyłącznie badany obiekt, natomiast w wariancie 3-przewodowym na wynik wpływa dodatkowo spadek napięcia na przewodzie pomiarowym. Dlaczego więc w normie oraz zdecydowanej większości przyrządów pomiarowych wykorzystywana jest wyłącznie metoda 3-przewodowa? Dlatego, że przewody łączące przyrząd pomiarowy z badanym obiektem są zazwyczaj krótkie i o odpowiednim przekroju w stosunku do prądu płynącego w pętli - w związku z czym spadek napięcia na przewodzie jest zazwyczaj nieporównywalnie niższy niż ten który jest badany w gruncie i jedynie nieznacznie wpływa na wynik końcowy (a błąd, który wprowadza ta metoda jest ujęty przez producenta w określonej dokładności dla danego zakresu pomiarowego). Wariant 3-przewodowy jest kompromisem zapewniającym mniejszą złożonością układu pomiarowego i utrzymanie zadowalającej dokładności pomiaru.

Dużo większym błędem przy korzystaniu z tej metody jest objęcie pomiarem większego zakresu instalacji niż faktycznie jest to wymagane np. poprzez brak odłączenia danego elementu od całego systemu. Należy zwrócić uwagę, że na pokazanych powyżej schematach mierzona jest wypadkowa wartość rezystancji uziemienia całego systemu. Korzystając z metody C1 w wariancie 3-przewodowym lub 4-przewodowym i chcąc zmierzyć wyłącznie rezystancję RE2 należy na czas pomiarów odłączyć ten element od systemu, jak na poniższym schemacie:

Schemat ogólny pomiaru rezystancji uziemienia RE2 (odłączonego od systemu) metodą techniczną w wariancie 3-przewodowym

W przypadku, kiedy nie odłączymy badanego obiektu od całego układu - dostajemy wynik wypadkowy, którego wartość będzie zawsze niższa (na zasadzie równoległego łączenia rezystancji), niż wartość rezystancji uziemienia wybranej gałęzi, co może prowadzić do niemiarodajnej oceny stanu uziemienia.

Kolejnym ważnym czynnikiem jest prawidłowe rozmieszczenie sond pomiarowych. Niestety w wielu pomiarach rezystancji uziemienia sondy rozmieszczone są nieprawidłowo, przez co uzyskiwane wyniki mogą znacznie różnić się od wartości rzeczywistej. Najczęstszym błędem jest brak zachowania odpowiednio dużych odległości pomiędzy sondami oraz badanym obiektem. W takim wypadku występuje nakładanie się na siebie pól pochodzących od badanego obiektu oraz sondy a wynik będzie niemiarodajny:

Prawidłowe oraz nieprawidłowe rozmieszczenie sond pomiarową dla metody technicznej (szpilkowej)

Jaka więc powinna być prawidłowa odległość pomiędzy badanymi elementami? Na początku należy oszacować wielkość badanego uziomu określając parametr a będący najdłuższym wymiarem badanego uziomu, a więc w zależności od topologii, np.

Wyznaczanie współczynnika a dla różnych uziemień typów uziomów

Zaczniemy od omówienia przypadku, w którym sondy pomiarowe są rozmieszczone w linii prostej z badanym uziemieniem. Po określeniu parametru a dla badanego układu uziemienia należy odpowiednio umiejscowić sondy pomiarowe zgodnie ze schematem:

Schemat definiujący kluczowe odległości dla ustawienia sond pomiarowych w linii prostej

Odległość pomiędzy badanym uziomem (E/ES), a sondą prądową powinna wynosić d1 ≥ 5a (według załącznika C normy PN-HD 60364-6:2016-07, ta wartość powinna wynosić przynajmniej 40 metrów od sondy prądowej do badanego obiektu). Odległość pomiędzy badanym uziomem (E/ES) a sondą napięciową (S) powinna wynosić: d2 = 0,62d1 - 0,38a1, gdzie a1 oznacza odległość pomiędzy środkiem badanego uziomu, a miejscem podłączenia do niego zacisku pomiarowego.

Aby przekonać się, że odległość d1 jest odpowiednia, należy wykonać pomiar trzykrotnie z różnym umiejscowieniem sondy S (S’’,S, S’).
  • Pomiar nr 1: Odległość od badanego uziomu (E/ES) do sondy napięciowej (S) powinna wynosić d2.
  • Pomiar nr 2: Odległość od badanego uziomu (E/ES) do sondy napięciowej (S) powinna wynosić: d2 = 0,52d1 - 0,38a1 (S”). Według załącznika C normy PN-HD 60364-6:2016-07 ta wartość powinna wynosić 6 metrów w kierunku badanego obiektu.
  • Pomiar nr 3: Odległość od badanego uziomu (E/ES) do sondy napięciowej (S) powinna wynosić: d2 = 0,72d1 - 0,38a1 (S). Według załącznika C normy PN-HD 60364-6:2016-07 ta wartość powinna wynosić 6 metrów w kierunku sondy prądowej (H).
W przypadku właściwie dobranej odległości d1 wyniki pomiarów nr 2 oraz nr 3 mają wartości symetryczne względem wyniku pomiaru nr 1. Różnice wyników (wynik pomiaru nr 1 – wynik pomiaru nr 2, wynik pomiaru nr 3 – wynik pomiaru nr 2) muszą być niższe niż 10 %. Wyższe różnice lub niesymetryczne wyniki oznaczają, że „leje napięciowe” mają wpływ na wartości wyników pomiarów, a więc odległość d1 powinna zostać zwiększona.
W przypadku właściwie dobranej odległości d1 wyniki pomiarów nr 2 oraz nr 3 mają wartości symetryczne względem wyniku pomiaru nr 1. Różnice wyników (wynik pomiaru nr 1 – wynik pomiaru nr 2, wynik pomiaru nr 3 – wynik pomiaru nr 2) muszą być niższe niż 10 %. Wyższe różnice lub niesymetryczne wyniki oznaczają, że „leje napięciowe” mają wpływ na wartości wyników pomiarów, a więc odległość d1 powinna zostać zwiększona.

Drugi sposób zakłada rozmieszczenia sond pomiarowych tworząc kształt trójkąta równobocznego:

Schemat definiujący kluczowe odległości dla ustawienia sond pomiarowych w formie trójkąta równobocznego


Pomiar nr 1: Odległość pomiędzy badanym uziomem a sondą prądową (H) oraz sondą napięciową (S) powinna wynosić przynajmniej: d2 = 5a. Według załącznika C normy PN-HD 60364-6:2016-07 ta wartość powinna wynosić co najmniej 20 metrów.
Pomiar nr 2: Odległość pomiędzy badanym uziomem a sondą napięciową S (S’): d2, symetrycznie względem sondy prądowej (H).

Pierwszy pomiar należy wykonać przy rozmieszczeniu sondy prądowej (H) oraz napięciowej (S) w odległości d2 od badanego uziomu. Badany uziom oraz obie sondy powinny stworzyć trójkąt równoboczny. Drugi pomiar należy wykonać przy rozmieszczeniu sondy napięciowej (S) w takiej samej odległości d2 symetrycznie względem sondy prądowej (H). Uziom oraz obie sondy powinny ponownie uformować trójkąt równoboczny. Różnica w wynikach obydwu pomiarów nie powinna przekraczać wartości 10%. Jeśli różnica przekracza wartość 10% - odległość d2 powinna zostać proporcjonalnie zwiększona, a oba pomiary wykonane ponownie. Wynik końcowy jest wartością średnią z wykonanych pomiarów.

Ważnym aspektem jest także wartość rezystancji doziemnej sond pomiarowych (ich rezystancja doziemna powinna być możliwie jak najmniejsza, aby umożliwić jak najdokładniejszy pomiar). W przypadku, gdy ta rezystancja ma wysoką wartość (zwykle z powodu bardzo suchej gleby choć nie tylko) może to znacząco wpłynąć na wynik pomiarów. Wysoka wartość rezystancji doziemnej sondy prądowej (H) oznacza, że większa część spadku napięcia koncentruje się na sondzie prądowej, natomiast spadek napięcia na badanym uziomie jest stosunkowo niewielki. Wysoka wartość rezystancji doziemnej sondy napięciowej (S) może spowodować powstanie dzielnika napięciowego z wewnętrzną impedancją przyrządu pomiarowego, co z kolei może powodować zaniżanie wyników pomiarowych. Rezystancja doziemna sond pomiarowych może być zmniejszona poprzez: zwilżenie powierzchni sond wodą lub solanką (nie mylić z rozlewaniem solanki w otoczeniu badanego uziemienia celem chwilowego uzyskania niższych wartości pomiaru rezystancji uziemienia), głębsze wbicie sond pomiarowych, zwiększenia rozmiaru sond lub zwielokrotnienie ilości tych sond. Przyrządy pomiarowe są zobligowane normą PN-EN 61557-5 do pokazywania użytkownikowi informacji o rezystancji doziemnej sond - sygnalizując możliwość wpływu nieprawidłowej rezystancji na wynik pomiaru.

Metoda szpilkowa dostępna jest w całej gamie przyrządów pomiarowych od przyrządów jednofunkcyjnych Metrel takich jak: MI 2126 Earth 2/3, MI 3123 Smartec - poprzez mierniki wielofunkcyjne Metrel: MI 3125 EurotestCombo, MI 3100 SE EurotestEASI, MI 3102 BT EurotestXE, MI 3102H BT EurotestXE 2,5 kV, MI 3152 EurotestXC, MI 3152H EurotestXC 2,5 kV czy MI 3155 EurotestXD - a kończąc na zaawansowanych analizatorach uziemień jak Metrel MI 3290 Earth Analyser.


Dopiero po spełnieniu wszystkich przedstawionych wyżej warunków wynik pomiaru rezystancji uziemienia będzie miarodajny. Niestety oznacza to, że badanie dużych obiektów tą metodą jest zwykle problematyczne. W praktyce często popełniane są błędy polegające na stosowaniu znacząco zbyt krótkich odległości pomiędzy badanym obiektem a sondami pomiarowymi. Co zrobić w sytuacji, gdy rozmiar badanego obiektu lub obszar wokół niego uniemożliwia poprawne wykonanie pomiarów rezystancji uziemienia metodą szpilkową? Z pomocą przychodzą nam dwie inne metody, które zostały opisane poniżej.


Określenie rezystancji uziemienia poprzez pomiar impedancji pętli zwarcia



Metoda C2 z załącznika C normy PN-HD 60364-6:2016-07 opiera określenie wartości rezystancji uziemienia na wskazaniu pomiaru impedancji pętli zwarcia. Do omówienia tego sposobu pomiarów rezystancji uziemienia posłużymy się przykładowym pomiarem pętli zwarcia w układzie TT:

Schemat pętli zwarcia w układzie TT gdzie RED oznacza rezystancję uziemienia źródła, a REH rezystancję uziemienia instalacji

Powyższy schemat ilustruje przepływ prądu zwarciowego od uziemionego źródła (systemu dystrybucyjnego) - poprzez przewód L instalacji do miejsca wystąpienia zwarcia, a następnie przewodem PE do uziomu instalacji REH , dalej przez Ziemię i rezystancję uziomu źródła (systemu dystrybucyjnego) RED zamykającego pętlę. Podobna pętla powstaje podczas pomiaru impedancji pętli zwarcia. Miernik wykonuje sztuczne zwarcie (poprzez rezystor zwarciowy) pomiędzy przewodem L oraz badanym uziemieniem REH. Jeśli w takiej pętli wartości impedancji linii do miejsca wystąpienia zwarcia (na którą składa się impedancja uzwojeń strony wtórnej transformatora + rezystancja przewodu do miejsca wystąpienia zwarcia) i rezystancji uziemienia RED jest znacznie mniejsza niż mierzona wartość REH, wtedy wynik pomiaru impedancji pętli zwarcia jest w przybliżeniu równy właśnie tej wartości REH. Taka dokładność jest wystarczająca w momencie, kiedy mamy określony górny limit rezystancji uziemienia. Jeśli sumaryczny wynik impedancji całej pętli jest mniejszy niż wartość maksymalna - wtedy można uznać, że wartość REH także spełnia wymagania, ponieważ jest jedynie składową całej pętli, a więc ma wartość niższą niż uzyskany wynik.

Kolejnym krokiem w celu uzyskania bardziej miarodajnego wyniku, może być próba wyeliminowania wpływu impedancji uzwojeń wtórnych transformatora oraz rezystancji przewodów do miejsca podłączenia miernika. Można to zrobić, np. wykonując pomiar impedancji linii L-N (w miejscu podłączenia miernika do przewodu L do pomiaru rezystancji uziemienia). Część mierników wskazuje składową rezystancyjną R oraz reaktancyjną XL impedancji takiej pętli. Odejmując od całkowitego wyniku pomiaru impedancji pętli zwarcia (wykonanego do badanego uziomu) wartość XL oraz połowę wartości R - uzyskamy wynik obejmujący w przybliżeniu wartości RED oraz REH (gdzie rezystancja uziemienia źródła zasilania / systemu dystrybucyjnego RED w układach TT i TN jest z natury bardzo niska). Będzie to już wartość bliższa szukanej rezystancji uziemienia - choć w dalszym ciągu obarczona pewnym błędem.

Zgodnie z normą PN-HD 60364-6:2016-07 - tego typu pomiar powinien być wykonywany przy odłączonym zasilaniu instalacji chronionej przez badane uziemienie, a przyrząd pomiarowy powinien być podłączony do napięcia zasilającego od strony zasilania wyłączonego wyłącznika głównego. Jest to wymaganie kluczowe ze względu na specyfikę pomiaru i zapewnienie bezpieczeństwa podczas jego wykonywania. Należy również pamiętać, że na czas pomiaru badany uziom musi być odłączony od pozostałych elementów instalacji uziemiającej (brak odłączenia spowoduje - podobnie jak w metodzie szpilkowej - pomiar całego układu uziemiającego, a nie tylko badanego uziemienia) - oczywiście jeśli instalacja uziemiona jest także w innym punkcie. W praktyce często pomiar ten wykonywany jest podczas normalnej pracy instalacji, co w niektórych przypadkach (szczególnie użycia starszych przyrządów pomiarowych) może powodować sytuacje skrajnie niebezpieczne - takie jak odkładanie się niebezpiecznego napięcia na dostępnych elementach przewodzących. Jest to metoda mniej dokładna niż pomiar szpilkowy - lecz w niektórych wypadkach jest to jedyny możliwy sposób zbadania rezystancji uziemienia.

Do zbadania rezystancji uziemienia za pomocą pomiaru impedancji pętli zwarcia można użyć całej gamy przyrządów Metrel: MI 3122 Smartec i mierników wielofunkcyjnych: MI 3125 EurotestCombo, MI 3100 SE EurotestEASI, MI 3102 BT EurotestXE, MI 3102H BT EurotestXE 2,5 kV, MI 3152 EurotestXC, MI 3152H EurotestXC 2,5 kV czy MI 3155 EurotestXD - a także najbardziej dokładnych silnoprądowych przyrządów MI 3143 Euro-Z 440 V oraz MI 3144 Euro-Z 800V.



Pomiary rezystancji uziemienia metodą dwucęgową (bezszpilkową)



Trzecią metodą pomiarową opisywaną w załączniku C normy PN-HD 60364-6:2016-07 jest metoda zwana potocznie metodą cęgową, dwucęgową lub bezszpilkową. Istotą metody jest wykorzystanie jednego uzwojenia cęgów prądowych jako generatora oraz drugiego uzwojenia jako elementu pomiarowego prądu w danej gałęzi układu uziemiającego. Istnieją na rynku rozwiązania skupiające oba uzwojenia w jednej obudowie ale dla lepszego zrozumienia metody w tej publikacji będziemy skupiać się na zastosowaniu dwóch osobnych cęgów.


Schemat pomiaru rezystancji uziemienia metodą dwucęgową


Cęgi nadawcze generują napięcie, które przekłada się na przepływ prądu w układzie uziemiającym. Mierzona wartość na powyższym schemacie jest sumą rezystancji RE2 oraz połączonych równolegle rezystancji RE4॥RE3॥RE1. Jeśli rezystancja uziemienia uziemień RE1, RE3 oraz RE4 połączonych równolegle jest dużo niższa niż wartość rezystancji uziemienia badanego uziomu RE2, to jako wynik ogólny można przyjąć RE2.

Wartości rezystancji uziemienia każdego z pozostałych uziomów pojedynczych (RE1, RE3 oraz RE4) można zmierzyć przekładając cęgi pomiarowe na odpowiednią gałąź układu.

Metoda ta ma zastosowanie w złożonych układach uziemienia z wieloma równoległymi uziomami pojedynczymi (jednak pozostającymi bez połączenia ze sobą pod ziemią). Sprawdza się m.in. przy szybkim pomiarze rezystancji uziemienia poszczególnych elementów składowych uziemienia linii niskiego napięcia.


Przykładowy schemat pomiaru uziemienia stacji transformatorowej metodą dwucęgową



Przykładowy schemat pomiaru uziemienia elementów systemu metodą dwucęgową


Niestety pomiar tą metodą jest też bardzo często nadużywany i stosowany nieprawidłowo do badania rezystancji uziemienia odgromowego obiektów, które posiadają uziom otokowy lub fundamentowy (z którym połączone są zwody). W takich przypadkach mierzona jest ciągłość połączeń ochronnych, a nie rezystancja uziemienia ponieważ pętla zamyka się galwanicznie przez część podziemną systemu.

Należy także zdawać sobie sprawę, że wynik pomiarów metodą dwucęgową jest tym bardziej dokładny - im niższa jest wypadkowa rezystancja uziemienia pozostałej części układu. Im więcej równolegle połączonych uziomów tworzy cały system tym mniejszy błąd pomiaru. Tutaj (podobnie jak w przypadku pomiaru poprzez impedancję pętli zwarcia) wynik całkowity zawsze będzie “zawyżony” w stosunku do rzeczywistej wartości rezystancji uziemienia gałęzi objętej pomiarem (oczywiście pod warunkiem prawidłowego zastosowania tej metody).

Metoda dwucęgowa dostępna jest w przyrządów pomiarowych Metrel MI 3123 Smartec, MI 3102 BT EurotestXE, MI 3102H BT EurotestXE 2,5 kV, MI 3152 EurotestXC, MI 3152H EurotestXC 2,5 kV czy MI 3155 EurotestXD, a także w analizatorze uziemień MI 3290 Earth Analyser.



Pozostałe metody pomiarowe stosowane w instalacjach niskiego napięcia



Oprócz przedstawionych trzech podstawowych metod pomiarowych wyszczególnionych w normie PN-HD 60364-6:2016-07 - w praktyce często można spotkać się z ewolucjami podanych metod. Omówiono już metodę szpilkową z wykorzystaniem 4 przewodów pomiarowych do dokładniejszego pomiaru - a innym popularnym zabiegiem jest wykorzystanie jednej sztuki cęgów prądowych do wykonania pomiaru metodą szpilkową bez konieczności odłączania badanego elementu od całego systemu (pomiar dostępny w miernikach MI 3123 Smartec oraz MI 3290 Earth Analyser):


Schemat wykonywania pomiaru rezystancji uziemienia metodą szpilkową z wykorzystaniem cęgów prądowych


Kiedy mamy do dyspozycji inny uziemiony obiekt o znanej, niskiej rezystancji uziemienia (niepołączony pod ziemią z badanym uziomem) do przewodowego pomiaru pętli - wynik będzie stanowił sumę rezystancji uziemienia obu obiektów (można z niej skorzystać używając praktycznie każdego modelu używającego metody szpilkowej):


Schemat wykonywania pomiaru rezystancji uziemienia z pomocą dostępnego elementu o znanej, niskiej rezystancji uziemienia

O metodach używanych w badaniach rezystancji uziemienia obiektów instalacji nie tylko niskiego, ale także średniego i wysokiego napięcia stosowanych w najbardziej zaawansowanym analizatorze Metrel MI 3290 Earth Analyser można przeczytać w naszym artykule na stronie.


Podsumowanie metod pomiaru rezystancji uziemienia



W niniejszej publikacji zostały dość szczegółowo opisane podstawowe metody pomiaru rezystancji uziemienia. Zwrócono uwagę. że prawidłowe wykonanie pomiarów rezystancji uziemienia i uzyskanie miarodajnego wyniku nie jest sprawą łatwą. Należy zawsze dobrać metodę pomiaru adekwatną do właściwości badanego obiektu, biorąc pod uwagę jej specyfikę i dokładność. Należy mieć na uwadze, że nieprawidłowe wykonanie pomiarów rezystancji uziemienia może skutkować brakiem rzetelnej oceny stanu uziemienia danego obiektu - a w konsekwencji prowadzić do uszkodzenia mienia czy zagrożenia życia i zdrowia użytkowników instalacji. Dlatego też należy starać się jak najbardziej sumiennie podchodzić do tego typu badań i używać do tego odpowiedniego sprzętu.


 

 

dotpay

Szczególnie polecamy

Z naszej oferty szczególnie polecamy aparaturę do pomiaru jakości energii elektrycznej: analizatory jakości energii i zasilania oraz analizatory parametrów sieci

Przyrządy wykorzystywane w laboratoriach i warsztatach: autotransformatory jednofazowe i trójfazowe, rezystory i oporniki suwakowe, oscyloskopy, zasilacze

Aparaturę dla branży energetycznej: przekładniki prądowe, kondensatory, systemy oceny efektywności energetycznej

Aparaturę do automatyki i kontroli: regulatory temperatury, wskaźniki tablicowe, rejestratory temperatury, termometry ostrzowe i inne...

Dystrybucja

Firma Merserwis jest bezpośrednim dystrybutorem w Polsce firm: Metrel, Sauermann-Kimo, Presys, Audio Precision, GW Instek, Graphtec, Hanyoung, Lascar Electronics, Meatest, DeltaOhm.

Jesteśmy również krajowym dystrybutorem firm: Sonel, Lumel, Czaki Thermoproduct, RelPol, Tanel, Budenberg i wielu innych...

Zapewniamy doradztwo, szkolenia, prezentacje oraz wzorcowanie mierników i serwis gwarancyjny oraz pogwarancyjny.

Dane kontaktowe

Merserwis Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k.
ul. Gen. Wł. Andersa 10
00-201 Warszawa, Polska
NIP: 5260058571

Kontakt
Tel: 22 831 25 21, 22 831 42 56
Fax: 22 887 08 52
E-Mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Godziny pracy
Dział Handlowy: Pon.-Pt. 8:00-16:00
Serwis Aparatury: Pon.-Pt. 8:00-16:00
Laboratorium Badawczo-Wzorcujące: Pon.-Pt. 8:00-16:00